ای سنگفرش راه كه شبهای بی سحر تک بوسه های پای مرا نوازش كرده ای

ای سنگفرش راه كه در تلخی سكوت آواز گامهای مرا گوش كرده ای

هر رهگذر ز روی تو بگذشت و دور شد جز من كه سالهاست كنار تو مانده ام

بر روی سنگهای تو با پای خسته عمری به خيره پيكر خود را كشانده ام

ای سنگفرش هيچ درين تيره شام ژرف آواز آشنای كسی را شنيده ای؟

در جستجوی او به كجا تن كشم دگر؟

ای سنگفرش گمشده ام را نديده ای؟

حالا ديگر دلتنگی واژه ی آشنای تمام لحظه های غريبم شده

 حالا ديگر تنهايی و بغض امانم نمی دهند یا من خسته ام از با خود بودن

من دل دل می کنم برای نبودن اما نمی دانم

تا کی آينه ها بايد سر راهم قرار بگيرند

و خاطرات پشت سرم را به يادم بياورند تا مرا مجاب به ماندن کنند

هر بار که به دلخانه ی تو ميام واژه های دلم به جوشش ميفته و فوران ميکنه

شايد به اين خاطر است که احساس می کنم غم دلت را می شناسم

دلی که مدتی است با عمق وجودم از تمام دلنوشته هايش می شنوم

فرياد تنهايی اش را دلی که او هم حضور سبزش را

در اوج سکوت فرياد می زند

کاش يکی بود که راه فرار از اين همه سکوت رو نشونم بده

 فکر ميکنی خدا صدای من رو از اين جا از ميان اين همه های و هوی

 اين همه دلواپسی ، دل نگرانی ، دلتنگی ، دلسردی

 دل بستن ها و دل کندن ها ميشنوه؟

هر روزی که ميگذره احساس می کنم يه واژه کمتر از روز پيش

برای گفتن دارم

فکر می کنم يه روزی آخر به انتهای بی نهايت سکوت می رسم

که شايد هم الان رسيده باشم

تنها دل خوشی گذارن اين روزها برايم اين است که شايد سهم من و تو

از ايوان های بی فانوس شمردن ثانيه ها به تماشا نشستن

جشن پر شکوه ستاره هاست

ميدونم اميد واهی ست ولی...

مثل هميشه با دل نوشتم فکر کردم دارم دلنوشته های خودمو مرور می کنم

هميشه آخر حرفام برات يه آرزو از ته قلبم می کردم

ولی امشب خودت آرزو کن که من بد جور کم آوردم

 آرزوهايم انگار پراکنده شدن توی فاصله ها ، فاصله هايی که نزديکن

امشب هم با هوای کهنه ی عشق سر شد

عشقی که هميشه در فضای مه گون و جادويی

اسطوره و افسانه سر گردونه

و يا در دل کلمات شعر و در حلقوم ناله های موسيقی و در روح ناپيدای هنر

و يا در خلوت دردمند سکوت و حسرت و خيال و تنهايی

چشم براه آمدن کسی است که می دانم نمی آيد